Vliegen

Rubens,_Peter_Paul_-_The_Fall_of_IcarusIk was op een paar weken na 26 jaar oud. Net afgestudeerd, de mond vol over wereldliteratuur, betweterig in geopolitiek en een soort van gecultiveerd wereldwijs, maar gevlogen? Nee dat dus nog nooit. Niet om het een of ander of om dit of dat, maar het was er tot aan oktober 1987 gewoon nooit van gekomen. En dan nu ineens naar New York. Maanden hadden we gezocht naar een goedkope vlucht. Dat viel nog niet eens mee. Een reisbureau kon je wel helpen, maar die bemiddelden toch alleen in het wat klassiekere aanbod, het duurdere segment. En dat was boven het budget. Want na die mooie zomer die we hadden gehad en door het vaak zo dorstige weer, waren we zowat platzak. Die ongeveer duizend gulden voor een trans-Atlantische overtocht zat er niet in. En ik kon als student-af nu ook niet meer terecht op dat leningenbureau van de universiteit, dat altijd zo makkelijk kredieten gaf.

Achterovergelegen in de ribfluwelen leunstoelen van Gosuin’s kamer overpeinsden we, trekkend aan onze Boyards (als het voor Sartre had gewerkt, waarom dan niet voor ons?boyardsmloos) dat universeelste van alle universele vraagstukken: waar halen we snel veel geld vandaan? Natuurlijk niks sufs zoals vakkenvullen of in de nachtdienst ergens in een fabriek. En met de horeca was ik eigenlijk ook wel klaar. Nee, waardig en aardig, liefst spectaculair en veel in één klap. Natuurlijk ook weer geen roofovervallen of cocaïnetransporten, maar wel iets waarmee je snel mee binnenliep.

Weer enquêteren of zo, nog meer optreden met William, eindelijk die bestseller schrijven, biologisch dynamische producten – toen net nieuw – via een kennis van Gosuin uit Limburg hier in Tilburg doorverkopen? Mmwah. Bemiddelen van beloftevolle artiesten (maar ja waar begin je?). Wekenlang lagen we daar in de Oblomov-stand de wereld en haar kansen te wegen. De 60 cm hoge koperen granaathuls die dienst deed als asbak zat bijna vol toen we het uiteindelijk vonden. ‘Tentenbouwen!’ Vijf dagen in Roosendaal een paar tenten opzetten voor een Noord-Nederlands bedrijf. Meer dan honderd gulden per dag. Dan zou het net moeten kunnen – de vliegreis naar New York.

We hadden het natuurlijk kunnen weten: tentenbouwen was niet ons ding. Wij dachten dat we een beetje de zaak mee aan zouden sturen, dat er van ons inzicht gebruik gemaakt zou worden. Maar we deden dienst als menselijke heftruck. Als galeislaven werden we behandeld, we sjouwden ons een breuk. Natuurlijk kwamen we de tweede dag niet meer opdagen. Zet lekker zelf je tent op.

Maar, ja, oktober kwam steeds dichter bij we moesten wat. Ineens had Gosuin dan die mini-advertentie uit de Volkskrant. Je kon natuurlijk ook op een vlucht die een tussenstop maakte opstappen. Pakistan International Airlines, van Amsterdam naar JFK New York.images8B1VMLCT Voor een prikkie, werkelijk. Ten minste toch in vergelijking met de vluchten van die andere maatschappijen.

Nog een visum aanvragen (moest je helemaal voor naar Amsterdam naar het consulaat indertijd) en toen op reis. Dinsdagochtend rond een uur of tien werden we verwacht op Schiphol. Gosuin legde me het allemaal met de air van een ervaren wereldreiziger uit. Hoe langs de douane en dan naar de gate. Ik kwam ogen te kort hier op de pier die leidde naar de poort van de hemel. Wat tegenzat was dat het vliegtuig er nog niet was. Dat kwam helemaal uit Lahore Pakistan, via Frankfurt naar Amsterdam om door te vliegen naar New York. Niet gek dat de vlucht zo goedkoop was en te laat. Net een bus. Een medereiziger die ook aan een informatiebalie hing, kende de werkelijke reden. `

piaosTja, met zulke hele oude ‘kisten’ (dat moet een kenner zijn, dacht ik) uit Pakistan is het probleem dat de technische staat vaak te wensen overlaat. In Frankfurt gaan die Duitsers dan natuurlijk wel even kijken of er geen flaps of motorstukken afgevallen zijn en of er nog een beetje lucht in de banden zit.  Ha, ha. In Pakistan zitten ze natuurlijk niet zo in met de veiligheidseisen, ze opereren altijd op het randje, omdat ze eigenlijk financieel en technisch niet in staat zijn om een intercontinentale luchtvaartmaatschappij te runnen. Het is trouwens dweilen met de kraan open voor de inspecteurs in Frankfurt en Amsterdam. Veel te weinig tijd en veel te veel tegenwerking van de Pakistanen. Gelukkig lukt het meestal wel om écht dronken piloten – dat gebeurt nogal eens – er tussen uit te halen. Meer niet…Nee ik vlieg alleen met Europese, Amerikaanse, Japanse of Australische luchtvaartmaatschappijen.’

Vanaf dat moment was ik officieel nerveus. Pteromerhanophoob. Gosuin deed zijn best lacherig te blijven. Het duurde nog meer dan een uur voor het vliegtuig eindelijk landde. Een bakbeest van een Boeing 707 wit beschilderd met groene Islamitisch letters. Zag er op het oog allemaal redelijk stevig uit, stelde ik vast. Geen stukken van de vleugels en ook geen kapotte banden zo te zien. En, een, twee, drie, vier, ja vier motoren. Alles leek goed vast te zitten. Wel stond het toestel helemaal aan het uiteinde van de verste gate die ze op Schiphol hadden. We zagen hoe het toestel draaide en hoe de passagiers langs trappen voor en achter uitstapten. ‘Niet via de slurf?’

‘Nee, een tarmac-landing’, legde Gosuin geduldig uit. ‘We lopen over de landingsbaan zelf naar het vliegtuig toe.’ Hij stak weer een sigaret op. ‘Maar dat kan wel even duren hoor, want ze ruimen eerst het vliegtuig op, laden bagage in het uit, tanken dan meestal nog en er wordt nog even geïnspecteerd. Laten we terug gaan zitten…’ Maar ongeveer op het moment dat hij dat zei, werd onze vlucht naar New York afgeroepen. Nu keek ook Gosuin een beetje vreemd op. ‘Dat is snel.’

imagesO8XJXJ9ULopend naar de landingsbaan liepen we langs een stroom van exotische Pakistanen in kleurige zijden gewaden, gesluierde vrouwen, en ook veel oude mensen. Ze torsten balen bagage mee onder hun armen, op hun schouders en ruggen. Geen tassen, alles opgerold alsof ze op weg waren naar de markt in Karachi.

We zaten ergens achter in het vliegtuig. Bij binnenkomst in de cabine sloeg er een dikke walm van zweetlucht, sigarettenrook, natte kleding en sandelhoutaroma – dat ze door de airconditioning joegen – in ons gezicht. Het was een grote bende in de cabine en wat ook al niet gerust stelde was dat veel stoelen een andere kleur en vorm hadden dan de standaard blauwe die kennelijk tot het oorspronkelijke interieur behoorden. De stof van die oude blauwe stoelen was vaak kapot, armleuningen lagen er los bij. De open schappen van de bagageruimte gaapten als enorme onderkaken. Sommige hingen veel lager dan andere. Gosuin’s ogen zonden een nadrukkelijk en licht geërgerd: ‘Maak je niet druk!’ in mijn richting. Hij deed voorkomen alsof het er allemaal bij hoorde. We gingen zitten, en er kwam wat meer orde in de cabine door de vlijtige, groengesluierde stewardessen die erg nbrookerooshard werkten. Dat kon je vooral goed ruiken als ze in de buurt kwamen. Ik had mijn hartslag al weer bijna onder de honderd slagen toen ik naar buiten keek. We zaten vlak bij de vleugel. Daarover liepen (!) twee mensen met gele hesjes die druk naar bepaalde stukken boven de flaps wezen. Op de toppen van de vleugel waar ze naar wezen, zaten grote witte poedervlekken. Het duurde zelfs mij – met toch een halfjaar ervaring in een aluminiumfabriek in Etten-Leur – even voor ik het door had. Dat is aluminiumcorrosie, zo roest aluminium!

De bagageluiken gingen dicht, er werd veel onverstaanbaars door de intercom gebrabbeld. Gosuin deed zijn best zo ongeïnteresseerd mogelijk in zijn stoel te hangen. Ook dit duurde eindeloos. We rookten nog een sigaret en de stewardessen, nu ze wisten dat het nog even ging duren, maakten een eerste rondje. En pas toen ging Gosuin door de remmen.

‘PIA does not serve alcohol Sir…’’

Enfin, gewoon goed aangekomen hoor. Wat ik ervan leerde was dat, als je lekker en onbezorgd wil reizen, je vooral niet moet proberen ‘mee te gaan sturen’. Dat moet je niet doen in de auto, maar zeker niet in een vliegtuig. De krachten en toleranties zijn zó groot, de veiligheidseisen zó streng, er kan je weinig overkomen. Geef je er aan over. Je kunt het niet c0ntroleren. Het is buiten je macht. Aanvaard dat.

En dat vertelde ik iedereen die het horen of niet horen. Mijn eigen tegeltjeswijsheid. Ook aan mijn lieve moeder die een keer gevlogen had en niet meer durfde. Geef je er aan over. Alsof dat haar hielp. Dát was nou juist wat ze niet kon. Geef je er aan over…Godogod wat was ik toch in enen wereldwijs geworden met mijn ongekende vermogen om uren achtereen onbevreesd in een vliegtuigstoel te kunnen hangen. Door vooral, vooral.

Vooral niet mee gaan zitten sturen. Dat dacht ik, weet is zeker, in 1999 toe we net waren opgestegen in Willemstad Curaçao na een week cursus daar. Met KL 736 vlogen we net na cloudssde start door een grote onweerswolk. Het vliegtuig schudde en we zagen bliksemschichten. De piloot trok een keer stevig aan de stuurknuppel en we stegen door het wolkendek heen in luttele minuten. In de late avondzon keken we naar het flitsspektakel op het diepblauwe tapijt net onder ons. Het lampje stoelriemen aan werd al snel uitgezet.

De stem van de gezagvoerder is sonoor en kalm, een echte radiostem. Donkerbruin timbre. Je gelooft ieder woord.

Ding, dong. ‘Dames en heren, mijn naam is Willem-Jan de Vries en ik ben vandaag uw gezagvoerder op deze vlucht KL 736 naar Amsterdam. We zijn zojuist opgestegen van Hato Airport in Curaçao op weg naar Amsterdam. Op het ogenblik klimmen we naar onze kruishoogte van 33.000 voet – ca. 10 km hoogte. De weersvooruitzichten onderweg zijn goed, met wat turbulentie boven de Atlantische Oceaan (…). We verwachten op schema om 7.45 in Amsterdam aan te komen. Het stoelriemen vast licht heb uitgezet toch raad ik u aan (….) Ik hoop onderweg nog met nadere informatie bij u te komen. Ik wens u een aangename vlucht (….)’

imagesRA5FCHCTGaap. ‘Niks over die donder en bliksem,’ denk ik en probeer te slapen. Er lopen twee mannen in uniform door de cabine. Met strepen en een platte pet op. Ook piloten waarschijnlijk. Zit er dan nog wel iemand aan het stuur? (niet meesturen Voermans). Ze groeten vriendelijk en kijken door de ramen. Waarschijnlijk naar de laatste restjes van dat spectaculair belichte wolkentapijt beneden.

Ding dong. ‘Dames en heren, hier spreekt uw gezagvoerder… Een update vanuit de cockpit met de laatste vluchtinformatie. We zijn door geklommen tot op onze kruishoogte van ca. 10 km en vliegen nog steeds op schema. Door de gunstige weeromstandigheden verwachten we iets voor schema te arriveren in Amsterdam. Onder u ziet u aan de rechterzijde van het toestel (….). Zojuist heeft u mijn collega’s uit de cockpit even in de cabine gezien. Het is een vlucht van tien uur naar Amsterdam en ze strekken even de benen (…). Over enkele minuten wordt er een kleine maaltijd geserveerd (…) en onze in-house entertainment systeem (…).

Ik doezel weg en slaap meer dan een uur.

Ding, dong. ‘Dames en heren. Hier gezagvoerder de Vries vanuit de cockpit. Op het ogenblik passeren we het eiland Cuba. U kunt het zien liggen aan de linkerkant van het vliegtuig. Enkele oplettende passagiers wezen de bemanning er al op dat Cuba niet op onze route ligt. Dat klopt. Net na de start hebben we een klein probleem gehad in motor 2. Op onze instrumenten konden we niet precies zien wat er aan de hand was, dus hebben we zelf even gekeken (…) (Aha, niks benen strekken dus). Uit die inspectie bleek dat er een brandje was geweest in motor 2 en we hebben toen besloten die uit te zetten. Nu kan de Boeing 747 volledig veilig op drie motoren verder vliegen naar Amsterdam, maar drie motoren gebruiken meer brandstof dan vier omdat ze gedrieën het missende vermogen van motor 2 op moeten vangen. Dat zou betekenen dat we een tussenstop zouden moeten maken in Ierland. In overleg met de KLM en de vluchtleiding in Amsterdam hebben we besloten – ook in verband met de veiligheid – (was het nou wel of niet veilig om door te vliegen op drie motoren??) door te vliegen naar John F. Kennedy Airport in New York om aldaar een nieuwe motor te installeren. Die wordt nu vanuit Amsterdam overgevlogen. Dat betekent dat we 24 uur oponthoud in New York zullen hebben. Onze verontschuldigingen voor het ongemak. U wordt daar ondergebracht in hotels In New York. We hopen dat u de kans heeft deze mooie stad te bezoeken gedurende het oponthoud. Ik kom straks nog nog bij u terug….’naamloklmos

De bedroom-voice van de gezagvoerder sprak de tekst routineus, bijna verveeld uit. Hij deed voorkomen of het er allemaal bij hoorde. Tja, dan zal het toch wel goed zitten toch? Er was veel geroezemoes in de cabine, maar dat doofde weg nadat hier en daar de stewardessen wat nadere informatie gaven. Wat me opviel was dat ze de cabine een beetje schemerig hielden. Niet meesturen. Ik viel snel weer in slaap want het was ongeveer 23.30 Nederlandse tijd.

Ding dong. ‘Hier vanuit de cockpit. Ik heb zojuist de nadering van John F. Kennedy Airport ingezet (…) Mag ik u verzoeken uw stoelriemen vast te maken en uw stoel rechtop te klappen (…)’

Ik werd wakker. We daalden rustig. Gezeten naast het raampje ter linkerzijde kon ik zien hoe we langzaam door het wolkendek zakten. Het vliegtuig maakte een bocht. En toen konnaatrucksmloos ik ook de landingsbaan zien. Met daarop twintig brandweerauto’s met zwaaiende blauwe sirenes, en een stuk met schuim witgespoten traject (!). Griezelig, tijd om eens lekker mee te sturen. Desondanks landden we veilig.

36 Uur later vlogen we door naar Amsterdam, dwars door de staart van de orkaan Lenny. We hadden kennelijk een ongunstige slot geloot op deze geïmproviseerde vlucht. Vier uur lang constante turbulentie, heen en weer geslingerd als in een achtbaan. Alle alarmsignalen gehoord die ze in een vliegtuig hebben. Stewardessen en duwkarretjes vlogen soms door de lucht. ‘Ting, ting, cabin crew be seated immediately.’ En dat in de wetenschap dat de nieuwe motor 2 er net in New York provisorisch onder was gesoldeerd. Na een uur went het, na twee uur verveelt het alleen nog maar. Je kunt er toch niks aan doen. En als het mis gaat, gaan ze het jou niet direct vertellen. Ze gaan je echt niet laten meesturen.

 

 

 

 

Advertisements

About wimvoermans

Meer nog te vinden op http://www.wimvoermans.nl/ en op facebook http://www.facebook.com/wim.voermans.58
This entry was posted in Algemeen and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s