Fietsjongens

In deze zomerperiode ga ik elke dag met de fiets op en neer van Nootdorp naar Leiden. Een droomrit langs de Vliet, 16 kilometer enkele reis, 32k per dag. Heerlijk, maar wel altijd pittig wind tegen in de ochtend nu de wind zo in het Noorden zit. Het is er sowieso tochtig langs het Rijn-Schiekanaal en als de wind in het gezicht blaast dan is dat ook meer dan 10 kilometer lang het geval – het is een rechte streep. Uitputtend. Maar daar heb ik iets op gevonden. Nu met de Tour de France op de televisie rijden er ook heel veel wat oudere wielrenners op dit traject met een nagelnieuwe racefiets rond, geheel gestoken in de meest moderne fietskleding (met kekke bril). Mannen die met een wat uitpuilend lijf in het wielertricot geperst fanatiek de pedalen beroeren; die tekeer gaan op hun impulsaankoop en  zich Mollema en Ten Dam tegelijkertijd wanen. Met hun meestal brede derrière vormen ze een ideaal windscherm en ze schieten ook best redelijk op, ware het niet dat ze zich ingewikkeld gedragen vanwege misplaatste competitiedrift. Als je zomaar achter ze aan gaat rijden – is mijn ervaring – gaan ze steeds harder fietsen tot op het moment dat ik er met mijn stadsfiets (Gazelle Mondeo) af moet en dus weer de wind vol in mijn snuffer heb. untisdgWDGDGledDaarom doe ik het nu anders. Ik rijd eerst een minuutje of zo achter ze aan en passeer ze dan ineens met een rotvaart. De aanblik van een grijsaard op een stadfiets die voorbij komt schieten is onverdraaglijk voor deze nadaagse wielrenners. Zo hard ze kunnen proberen ze mij in te halen. Ik laat ze dan graag voorbij en huf en puf een paar keer nadrukkelijk om de indruk van totale uitputting te wekken. Als ze je passeren, zijn ze zelf ook te moe om nog hard te demarreren. En ik kan mooi tot aan Leiden achter ze aan peddelen. Werkt altijd. Tot op die ene vent vanmorgen na, die met zijn Vacansoleil-outfit op zijn peperdure Sensa Giulia Dura Ace. Even gepasseerd, en hij weer voorbij mij. Het ging heerlijk zo uit de wind bij hem al meer dan een minuut of vijftien lang. Hij hijgde op een gegeven moment wel dat het een aard had, deze krachtmens van ca. 110 kilo en een jaar of veertig. Naarmate we dichter bij Leiden kwamen, werd hij merkbaar vermoeider en schokte steeds meer met het bovenlijf. Net na de bocht bij de Vlietlanden rechtte hij plots zijn rug en draaide bozig half om op zijn fiets: ‘Als we in de waaier rijden moet je verdomme zelf ook een keer op kop komen!!!’ De mevrouw die al meer dan vijf minuten met haar elektrische fiets met kinderzitje, net als ik, achter dit wielerbeest aankoerste, keek eerst hem en toen mij verbaasd aan. ‘Waaier??’

Tja het leven valt nog niet mee voor fietsjongens van een zekere leeftijd.

untgeatrhwqthdandgaitled

Advertisements

About wimvoermans

Meer nog te vinden op http://www.wimvoermans.nl/ en op facebook http://www.facebook.com/wim.voermans.58
This entry was posted in Algemeen and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s