Noli me tangere (blijf van me af)

Ik zit achter in de zaal te wachten. Al die andere mensen ook. 16:15 en de Minister is er nog niet. Die ministers hebben het ook druk dat weten we. De voorzitter heeft al even geduld gevraagd, maar het duurt nu wel erg lang. We willen allemaal eigenlijk wel vooruit hier in Nieuwspoort. Dan ineens zwaait de deur achter open en goedlachs als altijd schrijdt Ivo Opstelten binnen. Opgewekt en goedmoedig. Zo kennen we hem. Als hij bij mij langs loopt pakt hij me hartelijk bij de schouders, slaat er op en geeft me vervolgens een enthousiaste hand. ”Jij ook hier?’. En in één beweging loopt hij door. Zes rijen verder geeft hij nog iemand een stevige hand.

?????????

‘Waar kent u hem van?’, vraagt mijn buurman een beetje bewonderend.

‘Tja, uh, eigenlijk nergens van.’

Natuurlijk heb ik hem wel eens eerder ontmoet. Twee keer geloof ik, maar bij die gelegenheden was ik een van de tientallen mensen die hem een hand gaven. En ik heb niet het idee dat Ivo Opstelten een fotografisch geheugen heeft. En zelfs als dat wel zo was, dan nog zou dat geen reden zijn om me te begroeten als was ik een oude schoolkameraad of iemand met wie die (ik zeg maar wat) een reis door India heeft gemaakt.

Nee, wat ik meemaakte is een trend aan het worden; politici die proberen warmte uit te stralen door mensen te omhelzen bij publieke optredens. Overdreven hartelijk de hand te schudden (die met twee handen vast te houden en dan als een soort judoka je onderarm te grijpen), de arm om je heen slaan als bij een oude bekende, zelfs als ze geen notie hebben van wie je bent.’Vreemdknuffelen’ als het ware.

Over komen waaien uit de Verenigde Staten waar politici al jarenlang hun best doen kinderen te knuffelen en schijnbaar innig worden met mensen die in een grote haag langs de kant van de weg achter dranghekken staan. Half intiem met anonieme mensen uit een willekeurig publiek. Mensen die ze niet kunnen kennen. En al is het nep, het werkt wel aanstekelijk. Door dat soort gedrag komt iemand als Clinton of Obama direct binnen. Ze voelen vertrouwd, huiselijk. Nederlandse politici moesten natuurlijk wel mee. Die werden zelf geknuffeld en bepoteld als ze op staatsbezoek gingen. Op een Europese top word je tegenwoordig zelfs in de greep genomen door Angela Merkel. Ze konden niet achter blijven.

Niet iedereen is er trouwens even goed in, in lichamelijke hartelijkheid. Balkenende kon er niks van, Cohen al evenmin (al drukte die zich wel wat onwennig tegen Samson aan op verkiezingsnacht). Bij de VVD daarentegen is het een echt ding aan het worden. Grote gebaren maken met wijd open vooruitgestoken handen (doet een bepaalde wijdsheid, grootsheid vermoeden) en elkaar te pas en onpas in de armen vallen. Vooral Bolkensteijn moest nog even wennen, hij dan op het verkiezingsfeest van de liberalen. Rutte greep hem stevig vast. Hij lachte wat schutterig. Hij heeft kennelijk sowieso moeite te tijdgeest te peilen want hij was in een ouwe trui gekomen. Zowat de enige zonder een das.

Enfin. Het is zoals het is die nieuwe aanraakcultuur. Ik snap het wel. Voor de uitstraling is het geweldig als je iemand eens even stevig beetpakt en aan het hart drukt. Maar toch, hoe kan je nou duidelijk maken dat je er niet van gediend bent? Bij iemand die je kent, kan je je arm een beetje strak houden als er twee natte lippen je richting uit komen om je drie keer over je wangen te dweilen. Maar politici laten zich niet zo eenvoudig afremmen. Die duwen dwars door je lichamelijk bufferzone heen. Slaan zonder mankeren een arm om je heen. Het heeft namelijk niet met jou van doen, maar met de omgeving die ze iets willen laten zien.

Ik ben geen kruidje-roer-me-niet en al zeker niet van suiker, maar nadat ik eergisteren weer eens amicaal op de schouder werd geklopt door een voormalig politica (minister geweest zelfs) denk ik dat het goed is dat er toch een soort sticker komt die je op kunt doen als je in contact komt met politici. Ik stel de volgende vorm en tekst voor:

Advertisements

About wimvoermans

Meer nog te vinden op http://www.wimvoermans.nl/ en op facebook http://www.facebook.com/wim.voermans.58
This entry was posted in Persoonlijk, Politiek and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Noli me tangere (blijf van me af)

  1. Paula says:

    Voelt een beetje als, op verzoek van de betreffende persoon, x91tantex92 te moeten zeggen tegen de, na enige tijd gewezen, x91vriendinx92 van je moeder. Op functionele amicaliteit zit een houdbaarheidsdatum, geniet ervan zolang het je uitkomt, doet die ander ookx85..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s