Doorleren

Het was mijn eerste auto. Ik had hem net voor 900 gulden gekocht van een antiekhandelaar.Ja echt, van een antiquair. Die had hem achter een oude varkenskooi staan. Grote kale plekken in de lak, een paar deuken, maar motorisch nog goed. Kever, ovaaltje uit 1954. Alle verdiensten uit dat ene bijbaantje bij Le Bistro[1] er in gestopt. Iemand via iemand en niemand spoot hem over voor een habbekrats en zo bezat ik ineens op mijn 24ste mijn eerste echte auto.

Ik besloot naar mijn ouders te rijden om hem daar eens te laten zien. Een uitdaging dat ding op de weg te houden. Techniek en rijcomfort uit een ander tijdperk natuurlijk. Na eindeloos te zijn ingehaald door iedereen bereikte ik dan toch het buitengebied van de gemeente Zundert en ook de landweg die naar de overtreffende trap van achteraf voerde: de plek waar ik geboren ben.

De kever hobbelde stoterig over de ongelijke straatstenen, dat laatste stuk. Wat geïrriteerd stuurde ik de laatste bocht in die door een bomenrij niet helemaal was te overzien. Vol op de rem moest ik ineens. Ik schrok me dood. Met een rotvaart kwam een gifgroene, minstens drieëeneenhalve meter hoge John Deer-tractor op me inrijden. Manshoge banden en een dreunende dieselcilinderbas.Ik kon het gevaarte nauwelijks ontwijken. Ook de tractor stopte.Imagestractor

‘Hé Wim!!’ riep iemand daar in de hoogte. ‘Hoe-ist-mejouw?’

Jan Simons, het was Jan Simons daar boven in de cabine. Een nagelnieuwe tractor, dat kon je zo zien. Joviaal gooide Jan zijn deur een beetje open. ‘Highway to hell’ van AC/DC beukte uit de boxen. Hij lachte breeduit. Jan: buurjongen bij ons uit de straat. Van kindsaf aan mee gespeeld, klasgenoot op de lagere school toen hij was blijven zitten. Leuke aardige vent. We verloren elkaar uit het oog toen we naar de middelbare school gingen.

‘Mooie tractor,’ zei ik. ‘Wat een ding man!’

Jan grinnikte. ‘Kost mjeer dan honderdduzend gulde’, zei hij zonder trots. ‘En daorom mot ik nou elleke dag van 6 uur smorreges tot 10 uur savonds loonrije mee da ding. Al me vullinge liggen er uit. Maar ja ik moes wa na die kut-Tuinbouwschool waar ik niks geleerd heb.’ En hij lachte. Onweerstaanbaar en aanstekelijk vrolijk Jan, nog steeds.

‘En gij?’ zei hij met een vriendelijke knik.

‘Ik studeer nog’, zei ik.

‘Bende gij nog steeds bezig?? En gij kon nog wel zo goed leren…’


[1] Lees Le Bistro (zonder t) eerder gepubliceerd op deze blog.

Advertisements

About wimvoermans

Meer nog te vinden op http://www.wimvoermans.nl/ en op facebook http://www.facebook.com/wim.voermans.58
This entry was posted in Geen categorie, Persoonlijk and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s