Hardlopen, doodlopen

damtotdam2000Het is weer twee weken geleden dat ik er op uit trok om te rennen. Een wedstrijdje hier in de buurt. Dat had ik niet moeten doen want mijn enkel en achilles rechts deden al een week pijn. Naar de knoppen gelopen een week eerder in een duurloop van ongeveer anderhalf uur. Ja, als je warm bent, voel je niks… Heel onverstandig, want nu kan ik al twee weken geen kant meer op: vastgelopen. Juist ik zou beter moeten weten. Tussen 1996 en 2002 heb ik veel gerend. Zeven dagen in de week, 12 maanden per jaar. Helemaal loopgek en op een gegeven moment kon ik redelijk vooruit voor mijn leeftijd. 2001 Tweede op het Nederlands kampioenschap marathon (2 u 37) en in 2002 ging het goed in het 40+ klassement van de Fortis marathon van Rotterdam (2 u 35 – beste Nederlander). Vergane glorie eigenlijk; terugkomen op dat niveau gaat  nooit meer lukken. Dat geeft ook niet. Maar weer lopen alsof je leven ervan afhangt, dat mis ik toch. Wedstrijden, jezelf meten. Niet het lopen om het lopen – daar is niks aan – maar lopen als carrière, lopen om beter te worden, om te winnen. Dat is heel mooi, al gaat het bij het tweedekansonderwijs van de 40+ en 50+-lopers natuurlijk nergens over. Doelloos fanatisme, daar draait het bij wedstrijdlopen in die categorieën om. Met een paar honderd andere ouwemannen-lopers, na een kleumende blote verkleedpartij in een bevroren bos, of achter in een rokerig café, losgeschoten te worden voor twintig kilometer kick van het niks. Zo hard als je kan, tot je niet meer kan en dan door! Zonder toeschouwers, zonder applaus, kapot na een paar kilometer en dan bijten tot het schuurt in je longen, je benen niet meer willen, je hoofd schreeuwt om te stoppen. Als gezegd nergens om, maar ook om niet minder dan het leven zelf. Een vaantje of vijf euro of bon van de plaatselijke slager in een beduimelde envelop. Misschien een keer een herinneringsmedaille of een zilverkleurig (meestal plastic) bekertje waar altijd onmiddellijk het crestje van het deksel afbreekt na ontvangst. Wedstrijdlopen gaat nergens over, verbetert de wereld zeker niet, dient geen enkel doel. Je wordt er met een oud lijf zeker niet gezonder van (veel blessures). En toch, mooier bestaat niet. Een vorm van sublimatie: net als de meeste dingen in het leven is wedstrijdlopen op leeftijd totaal zinloos, maar juist daarom zo prachtig. Ik kan haast niet wachten tot ik weer kan, en me hoogstwaarschijnlijk weer direct in de vernieling loop. Want mijn spieren (niemand heeft ze verteld dat het niet meer hoeft) zijn nog steeds veel te sterk voor mijn pezen en ik loop nooit rustig. Ik leer het nooit, wil het ook niet leren waarschijnlijk.Netoverdestreep HartvanBrabantloop 2001

…………………………………..

Printen? Neem deze versie. http://www.wimvoermans.nl/pdf%20documenten/Hardlopen.pdf

Advertisements

About wimvoermans

Meer nog te vinden op http://www.wimvoermans.nl/ en op facebook http://www.facebook.com/wim.voermans.58
This entry was posted in Algemeen, Persoonlijk and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s